Behoud Bos- en Leefgebied van de Mangyan,
de Inheemse Bevolking van Mindoro

De Vastenactie staat dit jaar in het teken van inheemse bevolkingsgroepen, de Mangyan, die leven op het eiland Mindoro. De werkgroep Missie Ontwikkeling en Vrede (MOV groep) van de Josephkerk en de Nederlands Filippijnse Solidariteitsbeweging nodigen u in Alkmaar uit voor deze actie.

Het leefgebied van inheemse bevolkingsgroepen in de Filippijnen wordt bedreigd door mijnbouw en ontbossing. Filippijnse organisaties op Mindoro ondersteunen deze groepen in hun strijd voor een leefbare en duurzame toekomst.

U bent van harte welkom op deze avond. Uitgenodigd is Hiyasmin die geboren is op Mindoro. Haar leven en dat van haar ouders is anders gelopen dan ze zich ooit hadden kunnen voorstellen. De avond is op vrijdag 15 april in de Josephkerk, Nassaulaan 2, 1815 GK Alkmaar.

De bijeenkomst begint om 18.00 uur met een eenvoudige Filippijnse maaltijd, verzorgd door leden van de Filippijnse vrouwenorganisatie Pinay sa Holland en om 19.30 uur zal Hiyasmin vertellen over Mindoro.

Informatie over Hiyasmin, zie artikel hieronder: “Op blote voeten”.

Informatie over het vastenactieproject, zie:
http://www.vastenaktie.nl/nl/Project-2011/Project_2011-Filipijnen.html

Op blote voeten

Op blote voeten rent Hiyasmin de berg op. Hijgend zakt ze met haar rug tegen een boom. Dit is haar lievelingsplekje. Vanaf hier kijkt ze uit over het kleine dorpje van houten huisjes op palen vlakbij de blauwe zee. Ze glimlacht, ondanks de kleine huisjes en het weinige eten voelt ze zich hier thuis. Hier leven de mensen met wat ze nodig hebben en niet meer dan dat.

door Jolijn van Harten

Hiyasmin woont in Balite, een stad vlakbij de zee op het eiland Mindoro. Haar vader helpt nu gedurende een paar weken het inheemse volk in de bergen, de Mangyan, omdat een bedrijf uit Noorwegen hun land bedreigt. Het bedrijf wil in de bergen van Mindoro een mijn aanleggen, maar dat is gevaarlijk voor de gezondheid van de mensen die in de bergen leven. Hiyasmins vader geeft de mensen medicijnen en onderzoekt het gevaar van de mijn. Vanaf haar lievelingsplekje hoog in de bergen ziet ze hoe een groep blanke mannen door het dorp loopt. Haar vader organiseert acties tegen de bouw van de mijn. De overheid grijpt in en zet groepen mannen met geweren in om de tegenstanders van de mijn weg te jagen. Hiyasmin is zes jaar en begrijpt niet waarom die blanke mannen al dit moois kapot willen maken.

Hiyasmin loopt terug naar huis en probeert zich voor te stellen hoe het was toen de Noren er nog niet waren. Met haar hoofd nog in het verleden stapt ze het huisje in. Haar ouders zitten zwijgend op de bank. Ze kijken droevig. Hiyasmin blijft staan. Ze voelt een brok in haar keel en kijkt zwijgend van haar vader naar haar moeder. Haar moeder schraapt haar keel. “Vanmiddag is..., ik... Erwin is vermoord”. Hiyasmin schrikt. Wat?! Ze ziet weer voor zich hoe ze afgelopen zondag met haar broer, zusjes en Erwin had gezongen en gelachen. Ze hadden gedanst, op blote voeten. Nu is Erwin dood? Dat kan niet! Vol ongeloof staart ze haar moeder aan. “Ze hebben zijn lichaam vanmorgen gevonden in een plastic zak”, zegt ze schor. “Morgen gaat papa met de overheid praten.”

De moorden gaan door. Steeds vaker worden actievoerders voor de ogen van hun kinderen vermoord. Het wordt te gevaarlijk in Mindoro en Hiyasmins gezin vlucht naar Manilla. Daar zetten haar ouders de campagnes tegen de moorden op Mindoro voort. Ook in Manilla is het gevaarlijk. Hiyasmins vader zwerft van huis naar huis, om te voorkomen dat ze hem zouden vinden en Hiyasmin moet steeds op andere tijden naar school.

Na een tijd rondzwerven door eigen land wordt Hiyasmins vader uitgenodigd om in Nederland te spreken over het mijnprobleem en de moorden tegen de actievoerders. In Nederland hoort hij dat hij niet meer terug kan naar de Filippijnen, het is te gevaarlijk. Hiyasmin en haar familie wachten in spanning af wanneer hij weer terug kan komen of dat zij naar hem toe kunnen gaan. Na drie jaar komt haar moeder eindelijk met goed nieuws: “We gaan naar Nederland, naar papa.” Hiyasmin weet niet of ze blij, boos of bang moet zijn. Ze hoopt dat Nederland een plek is waar ze onbezorgd op blote voeten kan spelen. Een plek waar haar familie inclusief haar vader veilig is. Morgen gaat Hiyasmin naar haar nieuwe thuis.

Inmiddels is Hiyasmin 19 jaar oud. Ze woont sinds 2006 in Nederland en vertelt haar verhaal aan de mensen in Europa om zo aandacht te krijgen voor de vele conflicten tegen minderheidsgroepen in de Filippijnen.