Het zijn de Effecten van Mineralen -
waardoor er weer een zo Verwoestende Storm
in de Filippijnen is Veroorzaakt

Ieder wenst vanuit zijn hart een leefmilieu dat gewoon, natuurlijk en goed is. In zo’n leefmilieu bestaat een evenwicht met de natuur: een prachtige boog van levens, afstervingen en nieuwe kringlopen van mensen, dieren, planten en micro-organismen.

(een 'ingezonden brief' van een betrokken NFS-nieuwsbericht lezer n.a.v. superstorm HAIYAN)

Wilbrord Braakman

De onevenwichtigheid tussen de economische, sociale en ecologische waarden zijn tergend. Bossen zijn al teveel gekapt en - zoals in de Filippijnen - leven mensen daardoor op plaatsen waar steeds meer stormen kunnen voorkomen. Wat is het belang van een slechts eenmalige oogst van hout tegenover het ecologische evenwicht van een uitgestrekt bosgebied van en voor eeuwen? Wat is het voordeel van grootschalige mijnbouw of oliewinning, als de vruchtbare grond in de omgeving wordt vergiftigd, niet goed meer bruikbaar is voor gezonde gewassen?

Ik was ook eens op het Filippijnse eiland NEGROS. Het water voor de gewassen zag daar groen van het koper dat er uit mijnen werd gehaald. En wij vinden het gewoon dat hier het water in koperen leidingen wordt getransporteerd. Nee, niet gemakkelijk te vatten. Of het is juist heel duidelijk.

Het op zich nuttige gas CO2 behoeft maat. Het is nodig voor alle vegetatie, het is onontbeerlijk voor de groei van planten en bomen. Want een plaatselijk teveel aan CO2 heeft immers invloed op luchtbewegingen, wind en voedsel, gezondheid en het klimaat. Daarom zou er nu veel hersteld moeten worden door de verwoesters – wijzelf. Met bosbouw en organische landbouw kan dat.

In een gespreksgroepje in het kader van DE CRISIS ALS KANS zei een mevrouw, dat ze heel zuinig doet met water en hetzelfde water voor meer doelen gebruikt. Zo wordt met het kleine een weg geplaveid, met de elementen in harmonie naar een orde zoals die in de natuur besloten ligt; maat, maten van allerlei soort dingen gewaar worden.

Redelijk goed voedsel is er voldoende op deze planeet. Er is ook genoeg voor de toekomst, wanneer elke vierkante meter cultuurgrond ordelijk zou worden gebruikt.

Daarom roep ik de stadslandbouwers op om meer coherent te werk te gaan. Want ook in de stad kan elke meter grond substantieel rijker worden door goed gebruik. Laten we elkaar meer doen zien wat mogelijk is.

Dat kan, in harmonie met de omgeving, waar mensen zich met elkaar willen inlaten. Door afhankelijkheid te erkennen en van grond en ruimte voor het leven.

En het moet mij van het hart, dat cultuurfilosoof en theoloog Ralf Bodelier – op 30 oktober aanwezig bij een van de crisisberaden - een wel zeer enge visie heeft over goed omgaan met de grond.

Zijn focus is: Laat alle, ook geforceerde, landbouwmethoden toe (grootschaligheid, gebruik maken van kunstmest, chemie en wereldwijde voedseltransporten, met enorme verliezen van voedsel). Om de 841 (zijn getal) miljoen hongerige mensen aan voedsel te helpen.

Naar mijn mening moet je dit zo niet willen voorstaan. Hoe zou je dat nu continue kunnen organiseren? Ik sta een aanpak voor, door kleinschalige structuren te bouwen in gezamenlijkheid, waarbij de betekenis van de ecologie leidraad is, voor al het economisch en sociaal werken.

Zo’n aanpak voorkomt de verwoesting die nu over Leyte heen is gekomen en de door het geërodeerde koper groen gekleurde water in de rijstvelden op het eiland Negros.