Maricon Montajes

Ik ben Maricon Montejos, 21 jaar en kom uit Davao City. Ik ben het oudste kind van Raymundo Montajes Sr. en Ma. Concepcion Montajes. In mijn eerste studiejaar deed ik Journalistieke Communicatie aan de University of Philippines Baguio. Daar werkte ik als assistent-fotograaf mee aan de universitaire publicatie "Outcrop". Doordat ik voor deze publicatie leerde als fotograaf te kijken, kreeg ik een beter beeld van de werkelijkheid in ons land. Door de lenzen van mijn camera zag en begreep ik hoe belangrijk mijn rol is, mijn rol als iemand die in staat is om aan iedereen het werkelijke leven in de Filippijnen te tonen.

In mijn tweede jaar besloot ik over te stappen naar de Diliman Universiteit waar ik koos voor de opleiding Film en Audiovisuele Communicatie. In die tijd raakte ik meer en meer betrokken bij allerlei vormen van mobilisatie en integratie in verschillende bevolkingsgroepen in het land. Dit kwam doordat ik geloofde, dat voor het creëren van kunst voor de massa men zich eerst moet verdiepen in het dagelijkse leven van de massa.

En zodoende ging ik naar de plattelandsgebieden om het dagelijks leven van de gewone mensen te ervaren. Maar op 3 juni 2010, toen ik samen met Romiel Cañete en Ronilo Baez in Brgy. Mabayabas inTaysan, (Batangas) was, werden wij door gewapende mannen gearresteerd. Het 743-ste smaldeel van de Filippijnse Luchtmacht (PAF) deed gevechtsoperaties in het gebied toen ze begonnen te schieten op het huis waar wij verbleven. Bij dit incident raakte ik gewond aan mijn voorhoofd.

We zaten vijf dagen in een gevangenis van de PAF in het kamp van het gevechtssmaldeel in Batangas. We kregen van alles te verduren zoals psychische marteling en beledigingen. De twee andere gevangenen werden ook lichamelijk mishandeld. Op 8 juni 2010 werden wij overgebracht naar de Regionale Gevangenis in Batangas (BPJ) waar de autoriteiten strafrechtelijke aanklachten tegen ons indienden. Wij werden beschuldigd van Illegaal Bezit van Vuurwapens en Munitie, Illegaal Bezit van Explosieven en Overtreding van de Omnibus Verkiezingscode categorie P en Q. Op dit moment zitten wij al meer dan een jaar in de gevangenis.

Wij veroordelen de PAF-dienaars die ons arresteerden. Als student voel ik dat mijn academische en politieke vrijheid zijn geschonden door deze mensen, maar bovenal is het volkomen duidelijk dat zij in strijd handelden met de CARHRIHL (Comprehensive Agreement on Respect for Human Rights and International Humanitarian Law) en met name de Hernandez Doctrine van de CARHRIHL, die ten doel heeft de mensenrechten van de burgers van dit land te beschermen.

Wij roepen de regering op om "Algemene, Onvoorwaardelijke en Alomvattende Amnestie" te verlenen aan alle politieke gevangenen in het land. De regering moet onmiddellijk actie ondernemen op onze zaak; zij moeten onderzoek doen en alle strafrechtelijke aanklachten die tegen ons zijn gedaan, kwijtschelden. De regering moet zoeken naar de ware misdadigers en onschuldige mensen zoals wij vrijlaten.

Als het Aquino regime werkelijk achter zijn standpunt staat van "tuwid na daan” (= recht doen) en als de president echt gelooft wat hij zegt, “Kaya ang boss ko”, (= jullie zijn mijn baas) dan moet hij iets gaan doen en recht verlenen aan alle politieke gevangenen en slachtoffers van mensenrechtenschendingen in het land. De regering moet recht en vrede handhaven en de rechten van haar burgers beschermen.