Brief aan Vermiste Vader

Aan mijn vermiste vader Leo,leo velascoleo velasco

Ik zou je zo graag persoonlijk een fijne vaderdag willen toewensen en je een dikke knuffel geven. Maar hoe moet ik dat doen?

Vanaf het moment dat je werd ontvoerd, heb ik alleen contact met jou in mijn dromen. O, wat zou ik je graag echt zien en kunnen zeggen: “Fijne vaderdag, Tatay!”

Nanay en ik zullen zeker aan je denken, als ik vandaag bij haar ben in de gevangenis in Camp Crane. Je hebt vast wel gehoord (via je ontvoerders of het nieuws, als je dat mag horen of lezen) dat Nanay ook is ontvoerd en na drie dagen weer opdook (negen maanden nadat jij werd ontvoerd). Je zult je wel enorm veel zorgen gemaakt hebben om haar. Dat is niet nodig, want wij zorgen allemaal voor haar. Zelfs in gevangenschap gebruikt zij haar tijd goed door boeken te lezen en door haar medegevangenen te helpen met allerlei problemen.

Wat zou ik graag willen dat Nanay’s lot ook jouw lot zou zijn. Liever zie ik je in de gevangenis, dan dat ik je helemaal niet kan zien. Ik zou je dan in elk geval kunnen bezoeken en samen zouden we onze favoriete lekkernijen kunnen eten. We konden elkaar verhalen vertellen en er samen om lachen.

Maar ik heb je nog steeds niet gevonden, daarom moet ik me tevreden stellen met jou te schrijven, in de hoop dat je dit via de media zult vernemen en dat je ontvoerders je dit zullen laten lezen.

Tatay, ik vind het zo erg dat ik je tot op heden niet heb kunnen vinden. Ik weet dat ik alles heb gedaan wat ik kon, maar ik weet ook dat de regering van Arroyo meer zou moeten doen. Het zijn toch haar militairen die jou hebben ontvoerd en die jou het recht op een eerlijk proces afnemen. Ik zou meer mensen hebben moeten vragen, die mogelijk zouden kunnen weten of en in welk onderduikadres jij verblijft, maar dan zou de politie verplicht zijn om je op te sporen en je voor het gerecht te brengen.

Tijdens mijn zoektocht naar jou, heb ik anderen ontmoet die ook op zoek waren naar hun zoon, dochter, broer, zuster, moeder, vader of zelfs beide ouders. Ik kwam in contact met Deka die haar vader, Philip Limjoco, zocht die werd ontvoerd in Pampanga. Ik heb ook een driejarig meisje, Baby (niet haar echte naam) ontmoet, dat voortdurend vroeg waar haar vader was, die in Quezon Province is ontvoerd. Ik heb ook kennis gemaakt met Guy, wiens vader al twintig jaar geleden werd ontvoerd en die nog steeds elk jaar met zijn verjaardag een kaart voor hem maakt.

Wij begrijpen elkaar hoe pijnlijk het verlangen naar vermiste ouders is. Wij delen dezelfde woede tegen jullie ontvoerders en hun opdrachtgevers en dit hele systeem van onderdrukkers. Wij vragen ons af hoe het deze mensen onze geliefden kunnen ontvoeren en toch ‘s nachts rustig kunnen slapen (met hun eigen familie vlakbij hen, veronderstel ik).

Ik weet, dat wij allen met elkaar verbonden zijn door deze tragedie van gedwongen verdwijningen, een staatspraktijk die moet worden gestopt en nooit meer mag voorkomen.

Het voelt alsof wij allen broers en zussen zijn en dat zij ook jouw zoons en dochters zijn. Wij zijn allen kinderen van de Desaparecidos. Wij zijn ook de kinderen van ouders die hebben gestreden voor hun principes en zich in dienst stelden van de onderdrukten.

Mensen die jou kenden, doen mij jou als een fantastische vader herinneren door hun prachtige verhalen over jou: hoe jij hen tijdens ziekte medische hulp gaf, hoe jij hen deed geloven dat vrede gebaseerd op gerechtigheid mogelijk is, en hoe jij hen raad en kracht gaf in tijden van tegenslag. Net als ik verlangen ook deze mensen die jij diende, naar jou en hopen je snel terug zien.

Ik ben trots op je, Tatay. Dat ben ik altijd geweest. Ik ben je dankbaar, dat je mij de wezenlijkheid van het leven en de maatschappij hebt laten zien. Dank je wel dat je mij het belang van de dienstbaarheid hebt getoond. Als jij mij deze dingen niet had geleerd, zou mijn leven niet zinvol zijn.

En wij, de kinderen van verdwenen vaders en moeders zeggen, wij missen jullie ontzettend. We zullen nooit ophouden naar jullie te zoeken, totdat we jullie gevonden hebben. We zullen nooit stoppen met vechten voor een veilig recht.

Ik hoop dat er nog een kans is dat ik je spoedig levend terug zie. Ik bid dat je ontvoerders toch enig geweten hebben en onze families weer herenigt en ook die van Deka, Noel, Baby en alle families van de slachtoffers van gedwongen verdwijningen in dit land.

Het is vandaag vaderdag. Wil je de ontvoerders een FIJNE vaderdag wensen namens mij…

Ik mis je en wil je heel graag spoedig weerzien.

Je liefhebbende dochter, Aya

Ik ben Lorena “Aya” Santos, 25 jaar oud. Allebei mijn ouders zijn NDFP Raadslid voor het Vredesproces en beiden zijn ze ontvoerd. Mijn vader Leo Velasco werd ontvoerd in Cagayan de Oro op 19 februari 2007 en wordt nog steeds vermist. Mijn moeder, Elizabeth Principe zit nu gevangen in Camp Crame Custodial Center.