Verklaring aangaande de Huidige Mensenrechtencrisis

Verklaring Nationale Raad van Kerken van de Filippijnen (NCCP) - 22e Algemene Bijeenkomst

De mens is geschapen naar het beeld van God (verg. Gen. 1:26). Leven en menselijke waardigheid zijn gaven van God en moeten daarom beschermd worden – en niet vervormd, geschonden en vernield (8e NCCP Algemene Bijeenkomst, 17-19 november, 1977).

Sinds 2001 hebben de Filippijnen een mensenrechtencrisis. Duizenden Filippijnse burgers, waaronder de nabestaanden en vrienden van de meer dan 800 slachtoffers van buitengerechtelijke executies, laten een collectieve schreeuw om gerechtigheid horen. Deze collectieve schreeuw werd gedetailleerd weergegeven in “Laat de Stenen het uitschreeuwen: Een Oecumenisch Rapport aangaande Mensenrechten in de Filippijnen en Een Oproep tot Actie” door de NCCP in maart 2007 uitgegeven.

Het genoemde rapport becommentarieerde in detail de crisis die gepaard ging met stelselmatige schendingen van mensenrechten in het hele land, in het bijzonder buitengerechtelijke executies, gedwongen verdwijningen, ontvoering, mishandeling, willekeurige gevangenneming en sterke militaire aanwezigheid zowel in plattelands- als in stedelijke gemeenschappen. De slachtoffers van deze schendingen van mensenrechten waren mensenrechtenadvocaten, geestelijken, kerkelijke werkers, gemeenteambtenaren, boerenleiders, vakbondsleiders en andere leden en sympathisanten van volksbewegingen die kritisch staan ten opzichte van de tegen het volk gerichte politiek van de overheid. Het beeld dat gevormd wordt, is dat de mensenrechtencrisis is ontstaan door het door de Filippijnse overheid opgezette programma ter bestrijding van opstand, dat niet alleen gewapende rebellen bestrijdt maar ook ongewapende burgers.

Deze analyse wordt gedeeltelijk onderschreven door de Speciale Rapporteur van de Verenigde Naties over buitengerechtelijke, standrechtelijke of willekeurige executies, Philip Alston, Amnesty International, De Aziatische Mensenrechtencommissie en ‘Human Rights Watch’ en ook door onze internationale oecumenische vrienden, met als belangrijkste de Wereldraad van Kerken.

Zelfs nadat het rapport “Laat de Stenen het Uitschreeuwen” uitkwam, gingen de schendingen van de mensenrechten door. Alleen al onder kerkmensen rapporteerde de Verenigde Kerk van Christus in de Filippijnen, dat sinds maart 2007 nog eens zeven van haar leden en pastores slachtoffer geworden waren van schendingen van de mensenrechten, variërend van buitengerechtelijke executies, illegale arrestaties en ontvoeringen, die resulteerden in gedwongen verdwijning of gevangenhouding. Een van haar pastores, Berlin Guerrero, wordt nog steeds ongegrond gevangen gehouden.

Wat nog erger is, aan de collectieve schreeuw om gerechtigheid wordt geen gehoor gegeven. De families van bisschop Alberto Ramento, broeder William Tadena, ds. Jemias Tinambacan, pastor Isias Sta. Rosa, Noel Noli Capulong en andere martelaars die door moordenaars van het leven werden beroofd, blijven hun wake houden voor gerechtigheid.

Gelukkig zijn er kleine tekenen van hoop. Zo spant onze broeder in het geloof, opperrechter Reynato Puno zich in voor een meer pro-actieve opstelling van het Hooggerechtshof ten aanzien van buitengerechtelijke executies en gedwongen verdwijningen met het uitvaardigen van een decreet. Dit decreet was een instrument in de vrijlating van Ruel Muñasque, een jeugdleider van de Verenigde Kerk van Christus in de Filippijnen die gemarteld werd, terwijl hij door militairen gevangen werd gehouden. Zo belangrijk zijn de inspanningen van onze internationale oecumenische vrienden die deze zaken internationaal aan de orde blijven stellen en hun nationale regeringen aanmoedigen om iets aan de crisis te doen.

De schending van mensenrechten in dit land is geen geïsoleerde zaak. In heel Azië horen en lezen we dat er schendingen van mensenrechten ondergaan worden door onze zusters en broeders in Palestina, Irak, Afghanistan, Sri Lanka, Pakistan, Myanmar en Nepal. In deze landen worden mensenrechten met voeten getreden. De “oorlog tegen de terreur” wordt misbruikt om wreedheid en onderdrukking te rechtvaardigen. Laten we als Raad solidair zijn met kerken in deze landen omdat onze oecumenische weg en strijd verbonden is met de hunne.

Recentelijk kenden de ‘National Council of the Churches of Christ in the USA’ en de ‘Church World Service’ de NCCP en de Filippijnse Werkgroep een prijs toe voor hun uitstekende werk ter bescherming van de mensenrechten in de Filippijnen. Moge dit de leden van de Nationale Raad van Kerken van de Filippijnen inspireren om door te gaan met het voorvechten van mensenrechten en het verdedigen van Gods gave van het leven. Laat ons blijven oproepen tot en bouwen aan gerechtigheid:

Stop de executies en andere schendingen van mensenrechten NU!

Gerechtigheid voor de slachtoffers!