Rebelyn: Dochter van Rebellenleider Vermoord

DAVAO CITY (MindaNews/06 maart 2009) – Ze zou op 20 maart eenentwintig jaar geworden zijn, maar de onderwijzeres Rebelyn Maasin Pitao ligt nu in een witte kist in de Palermo kapel, van de Cosmopolitan Funeral Homes. Haar fijne kanten witte blouse met lange mouwen en haar gele rok verhullen de sporen van marteling en de met een ijspriem toegebrachte wonden, alleen de wonden op haar linker pols zijn nog zichtbaar.

“De verschrikkelijke misdadigers van de militaire geheime dienst hebben haar ontvoerd, gemarteld, verkracht en gestoken tot ze dood was”, zegt de moeder van Ivy, zoals Rebelyn genoemd werd. “Hier twee steekwonden boven haar borst waarvan een ‘n long raakte; twee onder haar borst waarvan een in de lever, hier nog een…, vijf steekwonden van een ijspriem…, de sporen van een drie centimeter dik touw rond haar nek…, de ogen geblinddoekt met plakband en blijkbaar is ze nog geslagen met een stomp voorwerp,” zegt Evangeline in Cebuano bij de beschrijving van de ongehoorde bruutheid waarmee ‘de wrede misdadigers van de militaire geheime dienst’ haar dochter behandeld hebben…

090308-1Evangeline Maasin Pitao, de moeder van Rebelyn
(MindaNews photo courtesy of Rene B. Lumawag, Pixels & Cutlines)

Gilamigas na mam gud daw na sya,” haar lijk was overdekt met mieren toen ze gevonden werd, zegt haar oudere zus Rio, een verpleegster, tegen vrienden die vragen wat er met de linkerpols van Rebelyn gebeurd is.

Evangeline zegt dat haar dochter niets misdaan had, niemand tot last was en een ‘toegewijd‘ meisje was. Als invaller gaf ze les op het St Peter College aan leerlingen van de tweede en de zesde klas. “Ze zou binnenkort een vaste aanstelling gekregen hebben”, zegt haar moeder.

Haar enige misdaad, als dat al een misdaad genoemd kan worden, was, dat zij de dochter is van Leoncio Pitao alias Parago, een ongrijpbare commandant van het NPA (Nieuwe Volksleger) die de afgelopen twintig jaar heel wat veelbelovende militaire functionarissen te kakken heeft gezet.

Evangeline stelt de ‘misdadigers van de militaire geheime dienst’ voor honderd procent verantwoordelijk voor de ontvoering van haar dochter op woensdagavond en haar dood, die de dag daarop aan het licht kwam, toen ze gevonden werd.

Reagerend op de beschuldiging van Evangeline vertelt Majoor Randolph Cabangbang, woordvoerder van de Eastern Mindanao Command aan MindaNews, “We werken samen met de Nationale Politie bij hun onderzoek en we hebben zelf ook een onderzoek lopen.”

Het NDFP (Nationaal Democratisch Front van de Filippijnen) stelt in een verklaring, ondertekend door de voorzitter van de delegatie bij de vredesonderhandelingen, Louis Jalandoni, president Gloria Macapagal Arroyo en minister Eduardo Ermita “verantwoordelijk voor deze laffe schending van Rebelyn Pitao's recht op leven.”

090308-2090308-2
Foto: Grootmoeder in tranen
(MindaNews photo courtesy of Rene B. Lumawag, Pixels & Cutlines)

“Het is ook een schaamteloze schending van de CARHRIHL (Comprehensive Agreement on Respect for Human Rights and International Humanitarian Law),” zegt hij, er aan toe voegend dat, “de gefrustreerde duivelse wens van Arroyo en Ermita om het NPA te vernietigen en met name het gevangennemen of ombrengen van NPA commandant, Parago, alias Leoncio Pitao, hen noopt tot ernstige overtredingen van de internationale mensenrechten en schending van de CARHRIHL. In juni van het vorig jaar werd in Tagum City ook al de broer van commandant Parago, Danilo, ontvoerd en vermoord.”

Rio zegt, dat Rebelyn en haar broers - Ryan, de oudste, Reynante, die na Ivy komt en Redford de jongste - sedert hun vader eind negentiger jaren was gearresteerd, door het leger geschaduwd werden. Maar van de meisjes was het Rebelyn, die op regelmatige tijden van en naar school ging, die het gemakkelijkst te schaduwen was. Rebelyn ging om half zeven van huis en kwam ’s avonds om zes uur of half zeven weer thuis, zegt Evangeline. Het wisselende dienstrooster van Rio, die in een ziekenhuis in de stad werkt, maakte het schaduwen van haar veel moeilijker.

090308-3090308-3De gangen van Rebelyn waren gemakkelijk na te gaan. Uit school ging ze naar de standplaats van de tricycles naast de snelweg voor de six-peso rit naar huis in Bago Galero. Dat deed ze ook op woensdag. Evangeline vertelt, dat volgens de chauffeur van de tricycle, Danny Pelicano, Rebelyn als eerste instapte. Door de jaren heen hebben de chauffeurs en de passagiers elkaar leren kennen. Pelicano zei, dat er een man, geen geregelde passagier, instapte en voor Rebelyn ging zitten. Een andere man ging naast de chauffeur zitten. Er kwam ook nog een vrouw bij. Er werd nog gewacht op een vijfde passagier. Een van de mannen zei, dat hij voor de lege plaats zou betalen.

Op ongeveer driehonderd meter van de snelweg, op een donker en verlaten stuk van de weg, riep iemand vanuit een geparkeerd wit busje de tricycle aan en samen met de twee mannelijke passagiers werd Rebelyn het busje ingesleurd, zegt Pelicano. De vrouwelijke passagier wist te vluchten. Pelicano zegt, dat hij neergeschoten zou worden als hij zou vluchten. Toen hij toch de benen nam, hoorde hij Rebelyn om hulp gillen.

Pelicano meldde de ontvoering aan het dichtstbijgelegen politiebureau voordat hij de familie van Rebelyn op de hoogte bracht.

Rebelyn werd de donderdag daarop laat in de namiddag gevonden, gedumpt in een irrigatiekanaal ergens in San Isidro, Upper Tuganay, Carmen, Davao del Norte en naar de Villa Funeral in Panabo City gebracht.

Rio vertelt, dat haar moeder een briefje kreeg van een journalist over een lijk in het mortuarium. Evangeline zegt dat, toen zij een beschrijving kreeg van het lichaam, zei meteen wist dat het om haar dochter ging. Zij haastte zich naar Panabo City, dertig kilometer verderop en zag haar dochter in het mortuarium op die donderdagavond. Het stoffelijk overschot werd naar Davo City gebracht.
Er is lijkschouwing gedaan, maar de uitslag is nog niet bekend gemaakt. Er is een portret, getekend naar de beschrijving van de chauffeur van de tricycle, verspreid.

“Als ze kwaad zijn omdat ze mijn man niet kunnen grijpen, dan moeten ze de bergen in gaan en daar zoeken.” Evangeline zegt dat haar man haar op zijn mobiel heeft gebeld en dat hij meteen vroeg of het Rebelyn was in Villa Funeral Parlor.Voordat ze haar dochter verloor, was ze bijna haar oudste zoon verloren aan de ‘misdadigers van de militaire geheime dienst’.

“Natulak pabukid” (gedwongen naar de bergen te gaan), zo beschrijft Evangeline wat Ryan overkwam, die werkt als 'habal-habal' beroepsmotorrijder.

Toen hij twee jaar geleden ongerust werd door het gedoe van vermeende spionnen van het leger, dacht hij, dat het veiliger zou zijn om naar zijn vader in de bergen te vertrekken. Sindsdien is hij bij de revolutionaire beweging, waar zijn vader al veel langer is, zegt zijn moeder.

“Way magrebelde kung walay magdaug-daug,” (Er zijn geen rebellen als er geen tirannen zijn), zegt Eveline, en voegt daaraan toe: wanneer het vermoorden van onschuldige burgers niet ophoudt, “dili maundang ang rebolusyon,” (zolang komt er geen eind aan de revolutie).

(Carolyn O. Arguillas/MindaNews Vertaling: Jan Beentjes)