Open Brief aan President Benigno Aquino III

Ik ben Chandu Claver. Vier jaar geleden, op 31 juli 2006, werd mijn familie het doelwit van een hinderlaag door vermeende overheidsagenten in de provincie Kalinga. Mijn vrouw Alice werd daarbij gedood. Vanwege de aanhoudende dreiging op wat nog over was van mijn familie, werd ik gedwongen te vluchten en zocht politiek asiel in Canada. In de Canadese hoorzitting in verband hiermee, getuigde ik dat de dood van mijn vrouw alles te maken had met het Filippijnse Veiligheidsplan Oplan Bantay Laya die specifiek gericht is tegen burgers en maatschappelijke activisten. De Immigratie- en Vluchtelingendienst in Canada heeft mijn aanvraag geldig bevonden en mij en mijn familie tot wettige vluchtelingen verklaard.

Net zoals vele Filippino's die hoopvol verlangen naar verandering, heb ik aandachtig geluisterd naar uw recente Staatsrede (SONA). Als slachtoffer van de buitengerechtelijke executies binnen het kader van de Oplan Bantay Laya en als een van de families die actief blijven zoeken naar gerechtigheid, vond ik uw betoog zeer teleurstellend.

Ik had gehoopt van u te horen dat er concrete stappen zullen worden gezet, om het drama van meer dan 1000 bloedige executies en meer dan 200 ontvoeringen te stoppen. Ik had gehoopt dat u verdere moorden zou voorkomen door de Oplan Bantay Laya ten minste te herzien. Ik had gehoopt dat u de aanbevelingen van de speciale VN-rapporteur Philip Alston over deze kwestie zou uitvoeren. De relatie tussen Oplan Bantay Laya met de moorden en de verdwijningen is in het recente verleden vele malen vastgesteld door gerespecteerde instanties, zowel in de Filippijnen als in het buitenland. Maar u heeft in uw toespraak Oplan Bantay Laya zelfs niet eens genoemd.

Ik had gehoopt dat u een aantal positieve uitspraken zou doen over het lot van politieke gevangenen, met name de Morong 43 – gezondheidswerkers zoals ik, die sinds februari in de gevangenis wegkwijnen op duidelijk beraamde beschuldigingen. Ik hoop, dat u geen angst heeft om het militaire apparaat te intimideren.

Het was goed dat u in uw toespraak stappen aankondigde om de zaken van zes nieuwe gevallen op te lossen onder uw regering. Maar dat u niets zei over eventuele plannen om het grote aantal buitengerechtelijke executies en verdwijningen gedurende de vorige regering op te lossen, gaf me een onaangenaam gevoel.

De angst werd versterkt, toen u uw voornemen vastlegde bij de Waarheidscommissie.

De enige toespeling op het vervolgen van de mensenrechtenschenders als onderdeel van de Waarheidscommissie was een korte vage zin over "het vervolgen van de moordenaars". Een groot deel van uw betoog besteedde u aan het schilderen van een zeer gedetailleerd en plastisch beeld van de corrupte praktijken van de vorige regering. Daarentegen sprak u slechts in enkele vage woorden over een onderwerp dat vele kostbare levens heeft gekost en van talloze familieleden het leven heeft verwoest. Ik heb het sterke vermoeden dat u liever niets te maken heeft met het probleem van de buitengerechtelijke executies en gedwongen verdwijningen. U wast uw handen in onschuld als het gaat om gebeurtenissen in het verleden tijdens de vorige regering, en het niet serieus ingaan op de kwestie voelde als het vegen van het vuil onder het tapijt. Ik hoop vurig dat ik ongelijk heb.

Ik had op zijn minst gehoopt, dat u een duidelijke en ondubbelzinnige waarschuwing zou laten horen, dat de legeronderdelen die met deze moorden te maken hebben, de volle kracht van de wet zullen ondervinden. Deze cruciale verklaring hebben mensenrechtenorganisaties (zowel in de Filippijnen als in het buitenland) al lange tijd opgedragen aan de vorige regering. Van deze noodzakelijke eerste stap geloven we, dat die zal dienen als een sterke waarschuwing, die een begin zal kunnen zijn van het tegengaan van de "cultuur van straffeloosheid" in verband met deze moorden en verdwijningen.

Maar Gloria Macapagal-Arroyo was nooit in staat om deze eenvoudige verklaring af te leggen. U hebt dat ook niet gedaan in uw toespraak, niet in de SONA, noch bij een van uw openbare toespraken. Ik kan slechts drie mogelijke redenen bedenken, waarom u die belangrijke, eenvoudige en logische verklaring niet heeft afgelegd: u koesterde heimelijk gevoelens, dat de moorden een goed doel dienden; het ontbreekt u aan de wil in te gaan tegen het militaire apparaat; of uw tekstschrijver vergat dit punt in uw speech te zetten. Welke van de drie is het, meneer de president?

We moeten de moorden stoppen. Uw woordvoerder had verklaard dat buitengerechtelijke executies niet bij de politiek van uw regering horen. Bewijs dit dan, meneer, stop de Oplan Bantay Laya en start een serieus onderzoek en actieve vervolging van de daders en hun politieke achterban, hetzij in de voorbije administratie, hetzij in die van u.

Zolang de daders van deze buitengerechtelijke executies en verdwijningen geloven dat hun leiders stilzwijgend hun gruwelijke misdaden goedkeuren door passiviteit en gemengde signalen, zal het bloed blijven vloeien. En tenzij u vastbeslotener optreedt, is dat precies wat er gebeuren zal.

Chandu Claver (arts)

Meer over Dr Chandu Claver op: http://www.bulatlat.com/