Als we de werkelijke staat van het land willen begrijpen, laten we dan naar Candoni kijken

Bericht van Kauswagan Development Group (PDG Inc.)
PDG is een niet-gouvernementele organisatie die boeren in Negros bijstaat.

Elk jaar aan het eind van juli houdt de president van de Filipijnen zijn toespraak over de staat van het land (SONA 2026). Dat is vandaag. Het land zal horen over economische groei, investeringen, infrastructuur en de prioriteiten van de regering voor het land.

Maar voordat we naar de toespraak luisteren, laten we eerst luisteren naar de stemmen uit onze gemeenschappen. Als we de werkelijke staat van het land willen begrijpen, hoeven we alleen maar naar bijvoorbeeld de plattelandsgemeenschap Candoni, Negros Occidental, te kijken.

De ervaringen van kleine boeren en inheemse bevolkingsgroepen in Candoni zijn niet uniek. Deze weerspiegelen de uitdagingen waar veel plattelandsgemeenschappen in de Filipijnen nog steeds mee te maken hebben, nu grootschalige plantages, mijnbouwactiviteiten, energieprojecten en andere commerciële ondernemingen steeds meer samenvallen met productieve landbouwgronden, voorouderlijk grondgebied en de resterende bosgebieden van het land.

In het hele land blijven gemeenschappen de gronden verdedigen die hun gezinnen voeden, hun cultuur in stand houden en de bossen en waterbekken beschermen waarvan huidige en toekomstige generaties afhankelijk zijn. Toch worden velen nog steeds geconfronteerd met gedwongen verplaatsing, onzekere landrechten, milieuvervuiling en een lange strijd voor rechtvaardigheid, erkenning van hun rechten en zinvolle participatie in beslissingen die hun leven direct beïnvloeden.

Wanneer gemeenschappen hun zorgen uiten over landrechten, naleving van milieuwetgeving en het recht op vrije, voorafgaande en geïnformeerde toestemming (FPIC), kijken ze naar overheidsinstellingen om de Grondwet te handhaven en de wetten die zowel mens als milieu beschermen, getrouw toe te passen. Waar deze bescherming als zwak, vertraagd of ineffectief wordt ervaren, neemt het publieke vertrouwen af en komt de grootste last vaak terecht bij de meest kwetsbaren.

Het verhaal van Candoni is daarom meer dan het verhaal van één gemeente of één plantage. Het roept vragen op die veel verder reiken dan één gemeenschap.

Wat voor soort natie bouwen we als ontwikkeling ten koste gaat van de mensen die ons voedsel produceren, onze bossen beschermen en onze voorouderlijke gronden bewaken?

De headerfoto’s zijn niet zomaar beelden van één gemeenschap. Het zijn reflecties op vragen die veel plattelandsgemeenschappen zich blijven stellen over ontwikkeling, milieubeheer, participatie en rechtvaardigheid. Door de lens van Candoni nodigen we elke Filipino uit om na te denken over wat de ware staat van de natie betekent voor degenen die ver van de machtscentra wonen.

De ware staat van de natie kan niet alleen worden afgemeten aan economische statistieken, investeringscijfers of infrastructuurprojecten. Die moet ook worden afgemeten aan de vraag of boeren met waardigheid op hun land kunnen blijven wonen, of inheemse volkeren hun collectieve rechten vrijelijk kunnen uitoefenen, of bossen en waterwingebieden worden beschermd voor toekomstige generaties, of milieuwetten effectief worden toegepast en of burgers en het maatschappelijk middenveld zinvol kunnen deelnemen aan beslissingen die hun leven beïnvloeden.

Terwijl we vandaag luisteren naar de State of the Nation Address, hopen we dat de stemmen van plattelandsgemeenschappen ook deel uitmaken van ons nationale gesprek. Echte vooruitgang wordt niet bereikt door kwetsbare gemeenschappen achter te laten. Die wordt bereikt wanneer ontwikkeling mensgericht, op rechten gebaseerd, ecologisch duurzaam, transparant en verantwoordingsplichtig is aan degenen wier leven er het meest direct door wordt beïnvloed.

Candoni is één gemeenschap, maar haar verhaal weerspiegelt de ervaringen en aspiraties van vele plattelandsgemeenschappen in de Filipijnen. Het herinnert ons eraan dat een andere weg mogelijk is – een weg waar ontwikkeling en milieubeheer hand in hand gaan, waar de rechten van inheemse volkeren worden gerespecteerd, waar boeren worden gewaardeerd als partners in de nationale ontwikkeling en waar gemeenschappen op zinvolle wijze deelnemen aan het vormgeven van hun eigen toekomst.

Laten we, terwijl we vandaag stilstaan bij de State of the Nation Address, ook stilstaan bij de staat van onze landbouwgronden, bossen, rivieren en voorouderlijke gronden. Hun verhalen zijn ook het verhaal van onze natie.

De toekomst van de Filipijnen zal niet alleen worden afgemeten aan de wegen die we aanleggen of de investeringen die we aantrekken, maar vooral aan de vraag of elke Filipijn in waardigheid, rechtvaardigheid en hoop kan leven.

Bron: Het bericht van PDG op Facebook: https://www.facebook.com/share/p/18uwBPNk36/