Vrouwen die zich bewust zijn van hun onderdrukking en strijden voor hun rechten, worden stelselmatig aan verschillende vormen van repressie onderworpen.

Verklaring KARAPATAN en Tanggol Bayi
Internationale Vrouwendag 2026, Manila
Fotocredit N. Bacarra / Kodao productions

KARAPATAN en Tanggol Bayi, (een organisatie van vrouwelijke mensenrechtenverdedigers), brengen een eerbetoon aan de strijdende Filipijnse vrouwen ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag 2026.

De herdenking van Internationale Vrouwendag dit jaar brengt talloze problemen aan het licht waarmee Filipijnse vrouwen te kampen hebben, met name vrouwen uit de arbeidersklasse.

Dit alles vindt plaats te midden van toenemende economische moeilijkheden als gevolg van de imperialistische oorlogszucht van de VS in het Midden-Oosten. De verwachte torenhoge brandstofprijzen, die de prijzen van basisproducten en essentiële diensten de hoogte in zullen jagen, zullen een zware impact hebben op arme en middenklasse Filipijnse vrouwen en hun gezinnen, die al decennialang gebukt gaan onder neoliberale maatregelen zoals de belasting op producten. Daar komt nog bij dat er onthullingen zijn over massale bureaucratische corruptie die de Filipijnse bevolking heeft beroofd van publieke middelen die aan sociale voorzieningen hadden kunnen worden besteed.

Hoewel armoede zowel mannen als vrouwen treft, leggen patriarchale maatschappelijke normen een zware last op vrouwen, die voornamelijk te maken krijgen met lage gezinsinkomsten, stijgende prijzen en een gebrek aan sociale voorzieningen. Vrouwen met beperkte middelen vullen het gezinsinkomen vaak aan door werk in de informele sector te verrichten, dat kortdurend, onzeker en slecht betaald is. Vrouwen zijn ook onevenredig vaak onbetaald gezinslid en hun bijdrage aan het overleven van het gezin wordt nauwelijks erkend. Op het platteland lijden vrouwen in de landbouw onder landloosheid, minder eigendomsrechten op land en een lager loon voor hun zware arbeid naast mannen. Armoede is steeds meer een vrouwelijk probleem geworden als gevolg van maatschappelijke beperkingen die de rol van vrouwen verkleinen en hun volledige deelname aan de economie belemmeren.

Vrouwen die zich bewust worden van hun uitbuiting, onderdrukking en marginalisering, en zich organiseren om collectief voor hun rechten te strijden, worden echter stelselmatig aan verschillende vormen van repressie onderworpen. Er zitten momenteel 135 vrouwelijke politieke gevangenen achter de tralies – activisten, mensenrechtenverdedigers, ontwikkelingswerkers, milieuactivisten, voorvechters van gendergelijkheid en andere dissidenten – omdat ze opkwamen voor de rechten van mensen en vrouwen en het aandurfden de grenzen te trotseren die werden opgelegd door een imperialistisch gedomineerde, feodale, fascistische en patriarchale samenleving.