Moge deze dag ons eraan herinneren dat solidariteit niet beperkt kan blijven tot één dag. Omdat hun strijd elke dag is, moet onze steun aan hen dat ook elke dag zijn.

Laten we op deze Internationale Dag van de Inheemse Volkeren (IDWIP) verder kijken dan alleen het vieren van inheemse culturen en ons afvragen wat het werkelijk betekent om solidair te zijn met inheemse volkeren.

Laten we inheemse volkeren eren – niet alleen vanwege hun rijke culturen, tradities, talen en kennis, maar ook vanwege de levens, gemeenschappen en voorouderlijke gronden die eraan ten grondslag liggen.

Laten we inzien dat ontwikkeling niet alleen gaat over wat er gebouwd wordt, maar ook over wie er ontheemd raakt, wie er gehoord wordt en wie er gevraagd wordt offers te brengen.

Laten we met inheemse gemeenschappen meelopen, niet omdat ze gered moeten worden, maar omdat ze het recht hebben om gehoord en gerespecteerd te worden en de toekomst van hun eigen gemeenschappen vorm te geven.

Laten we leren dat land voor de Ayta niet zomaar territorium is. Het is thuis, bestaansmiddel, herinnering, identiteit en leven. Hun kennis leeft voort in de bergen, rivieren, bossen, taal, verhalen en generaties van zorg voor het land.

En wanneer de rechten van inheemse volkeren worden ontkend, mogen we ons realiseren dat we niet alleen gemeenschappen verliezen, maar ook de kennis en ecosystemen die ons kunnen helpen de klimaatverandering en milieuvernietiging het hoofd te bieden.

Te midden van de groeiende dreiging van Pax Silica PAX SILICA en andere grootschalige ontwikkelingsprojecten, mogen we onze solidariteit met inheemse volkeren verdiepen:

Moge deze Internationale Dag van de Inheemse Volkeren ons eraan herinneren dat solidariteit niet beperkt kan blijven tot één dag. Omdat hun strijd elke dag is, moet onze steun aan hen dat ook elke dag zijn.