Veroordeelde voor Moord op Willem Geertman Vrijgesproken


Partner Willem: “de vrijspraak voelt als een tweede moord - deze keer op zijn nagedachtenis en op onze hoop op gerechtigheid."

Persbericht Karapatan Centraal Luzon
Filipijnen, 28 augustus 2025

Karapatan Centraal Luzon spreekt zijn ernstige verontrusting en verontwaardiging uit over de recente beslissing van het Hooggerechtshof om Marvin Nuguid, die op 1 juli 2019 was veroordeeld (red.: tot levenslang) voor de moord op de Nederlandse activist en missionaris Willem Geertman, vrij te spreken, daarbij verwijzend naar "onweerlegbare tegenstrijdigheden" in getuigenverklaringen. Hoewel verpakt in juridisch jargon, ruikt deze uitspraak naar verachting door de staat en roept het ernstige twijfels op over de vraag of gerechtigheid voor Geertman en zijn familie ooit echt is nagevolgd.

Deze vrijspraak is niet alleen een juridische manoeuvre – het is een diep en pijnlijk verraad aan de familie Geertman en collega's, die al meer dan tien jaar wachten en strijden voor gerechtigheid. Ze hebben diepe teleurstelling en woede geuit over deze uitspraak en voelen zich in de steek gelaten door een systeem dat opnieuw de herinnering aan hun geliefde en de zaak waaraan hij zijn leven heeft gewijd, negeert.

Au Santiago, secretaris-generaal van BAYAN Central Luzon en partner van Willem, nam geen blad voor de mond: "Deze beslissing is hartverscheurend en woedend makend. Jarenlang hebben we gevochten voor gerechtigheid, alleen om te horen dat onze pijn en de waarheid opzij kunnen worden gezet met een paar juridische zinnen. Willem wijdde zijn leven aan de armen en verdrukten. Deze vrijspraak voelt als een tweede moord - deze keer op zijn nagedachtenis en op onze hoop op gerechtigheid."

Willem Geertman, op 3 juli 2012 op brute wijze vermoord, was geen gewoon slachtoffer. Hij was een missionaris, milieuactivist en mensenrechtenverdediger, bekend om zijn nauwe samenwerking met arme en gemarginaliseerde gemeenschappen in Centraal-Luzon. Zijn toewijding aan boeren, inheemse volkeren en landlozen, en zijn verbale verzet tegen agressie in de vorm destructieve mijnbouw en ontwikkeling, plaatsten hem dapper op het pad van machtige belangen - waaronder staats- en militaire instellingen.

Karapatan Centraal Luzon kan de context van deze vrijspraak niet negeren. Vanaf het allereerste begin leek de fabel van de roofmoord de politieke aard van de moord op Geertman te bagatelliseren of uit te wissen. Deze beslissing, genomen in een land waar activisten worden zwart gemaakt, lastiggevallen en zelfs vermoord, lijkt minder op gerechtigheid en meer op de staat die zijn handen wast in onschuld. Het roept de ongemakkelijke maar noodzakelijke vraag op: wiens belangen beschermt deze uitspraak en wiens bloed mag zonder gevolgen vergoten worden?

We roepen het publiek op – mensenrechtenverdedigers, kerkleiders, bezorgde burgers – om waakzaam te zijn, vragen te stellen, antwoorden te eisen. Het gaat bij de gerechtigheid voor Willem Geertman niet alleen om het ter verantwoording roepen van één man; het gaat om het confronteren van de machinerie die het mogelijk maakt dat aanvallen op mensenrechtenverdedigers ongestraft kunnen doorgaan.

Karapatan Centraal Luzon staat pal achter de familie Geertman, collega's en de gemeenschappen die Willem diende. We herinneren ons hem als een missionaris van de armen en een verdediger van het volk. Zijn dood is geen zaak die moet worden afgesloten; het is een oproep om de strijd voor waarheid en verantwoording op te voeren.

Willem Geertman was directeur van Alay Bayan Inc (NGO voor noodhulp bij rampen) en woonde al 46 jaar in de Filipijnen. Hij sprak vloeiend Filipijns en werkte bij de boeren op het platteland. Recente activiteiten van Willem waren hulpmissies in Nueva Ecija en Aurora bij de nasleep van de tyfoon Pedring.

Willem kwam als missionaris naar de Filipijnen en ging zich later wijden aan gemeenschapsontwikkeling en ging NGO-werk doen in Centraal Luzon. Hij was actief betrokken bij landrechten en problemen omtrent milieubescherming in de regio, in het bijzonder bij de bescherming van de bossen in Aurora, Pampanga en Zambales tegen de houtkap en mijnbouw.